Awers: centralnie stylizowany wizerunek fragmentu rysunku Artura Grottgera „Bitwa” z cyklu „Polonia”. U dołu z prawej strony wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej. Wokół orła napis: 20 ZŁ i po oddzielającej kropce napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA oraz oznaczenie roku emisji: 2010.

Rewers: centralnie stylizowany wizerunek popiersia Artura Grottgera. Z prawej strony na tle sztalugi prostopadle napis: ARTUR/GROTTGER. U dołu napis: 1837-1867. Z prawej strony stylizowany wizerunek palety i trzech pędzli. Na palecie farby: czerwona, żółta, zielona i niebieska.

Grottger urodził się 11 listopada 1837 roku w Ottyniowicach niedaleko Lwowa.

Pierwsze lekcje rysunku pobierał u swojego ojca Jana Józefa Grottgera, będącego z wykształcenia malarzem. W 1849 roku Artur rozpoczął naukę we lwowskiej pracowni Jana Maszkowskiego. Następnie w latach 1852-1854 kontynuował naukę w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Wojciecha Kornelego Stattlera i Władysława Łuszczkiewicza. W kolejnych latach doskonalił swój warsztat pod okiem Blaasa, Mayera i Wurzingera w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, którą ukończył w 1859 roku.

W Wiedniu zaczęła się także kariera Grottgera, której początkiem były wykonywane przez niego ilustracje dla popularnych czasopism. Mieszkając w stolicy monarchii austro-węgierskiej Grottger odbył wiele podróży

W tym miejscu pragniemy zawuważyć, iż kolekcjonerzy, których nie stać na zbieranie droższych monet srebrnych takich jak 20 zł z Grottgerem, moga rozważyć zbieranie monety 2zł okolicznościowych. Monety 2 zł GN sprzedawane są przez NBP w cenie nominalnej, i zawsze możemy nimi zapłacić w sklepie. Tak więc nic nie ryzykujemy a możemy dołączyć do ekskluzywnego grona numizmatyków

Po powrocie do kraju artysta mieszkał głównie w Krakowie i we Lwowie, gdzie w 1866 roku zaręczył się z Wandą Monné. Wraz z końcem tego samego roku Grottger wyjechał do Paryża, aby dokończyć swój cykl pt. „Wojna”. W stolicy Francji nawiązał kontakty z Polakami skupionymi wokół Hôtel Lambert. W listopadzie 1867 roku stan Grottgera znacznie się pogorszył i zmusił go do przeprowadzki do Pau na południu Francji, a następnie do Amelie-les-Bains. Grottger zmarł tam 13 grudnia tego samego roku. Jego malarstwo łączyło w sobie romantyczną uczuciowość i realizm z estetycznymi normami akademizmu. Tematyka jego prac obejmowała kompozycje historyczne, sceny rodzajowe, portrety, teczki ze skóry.

Pierwsze próby twórcze pod okiem ojca charakteryzowały się znamionami patriotyzmu: były to często sceny batalistyczne związane z powstaniem listopadowym. Wczesną fazę twórczości artysty wyznaczało zainteresowanie twórczością Januarego Suchodolskiego. Później Grottger inspirował się nurtem rodzajowo-realistycznym, zwłaszcza twórczością Aleksandra Orłowskiego. Kolejną fazę w ewolucji historycznego malarstwa Grottgera wyznacza okres jego nauki u Blaasa i Wurzingera, kiedy to studiował on dzieła Dürera, Corneliusa czy też Scheffera. Pobyt w Wiedniu odcisnął się na skłonności polskiego artysty do teatralizacji przedstawień oraz do patetycznego tonu. Ponadto wykonując ilustracje do dzieł literackich, m.in. do „Fausta" Goethego i „Würde der Frauen" F. Schillera, Grottger rozwijał umiejętność narracji i zamiłowanie do anegdoty. Jego rysunki wykonywane do czasopism charakteryzowały się szerokim wachlarzem tematycznym, od reportażu aż do polityki.

Istotną część w twórczości malarza zajmuje sztuka portretowa oparta na zróżnicowanych formach obrazowania od wizerunku reprezentacyjnego przez liryczne wizerunki kobiet, portrety psychologiczne aż po autoportrety. W tych ostatnich szczególną uwagę zwraca ujęcie zmian fizjonomicznych i psychicznych u samego artysty oraz ewolucja jego języka artystycznego wyrazu w stronę coraz oszczędniejszej i wyrazistej skali barw oraz ostrzejszych kontrastach światła i cienia.

Stałym motywem twórczości Grottgera była tematyka martyrologiczna. Oprócz cykli rysunkowych do tego nurtu można także zaliczyć obrazy przedstawiające tragizm śmierci, ból rozstania, dramat żałoby, cierpienia zesłańców, teczki skórzane. Istotną rolę w sztuce Grottgera odegrał również wizerunek kobiety-Polki, żony i matki heroicznie wspierającej walkę narodowo-wyzwoleńczą („Przejście przez granicę", 1865 rok). Formułę wizerunku z okresu żałoby narodowej stosował Grottger malując portrety bliskich sobie kobiet, szczególnie narzeczonej, Wandy.

Polecamy stronę teczki skórzane. Wkrótce nowe wpisy z najnowszymi monetami III RP

Część III

Udział oddziałów polskich w walkach o Narwik miał charakter symboliczny. Po klęsce wrześniowej, doszło ponownie do bezpośredniego starcia z okupantem i znaczących sukcesów polskiego oręża. W nocy z 27 na 28 maja rozpoczęto atak na głębokie tyły niemieckie w rejonie Hunddalen – Bjornefjell, główny trzon oddziału rozpoznawczego stanowiła 1 kompania, 3 batalionu strzelców podhalańskich. Tej nocy rozpoczęła się końcowa faza walk na północy, zwana bitwą o Narwik. Walki toczyły się ze zmiennym szczęściem, ostateczne zwycięstwo odniosły oddziały francusko-norweskie, które zajęły Narwik, przesuwając się ku granicy szwedzkiej. Duże znaczenie dla tego sukcesu taktycznego miały zwycięskie boje na południowej stronie Beisfjordu na półwyspie Ankenes, gdzie walczyła brygada podhalańska. Brygada polska po wstępnych działaniach na wyspie Hinnoy i natarciu na Bjerkvik 16 maja, zajęła obronę na wyspie. W celu opanowania Narwiku, zadaniem brygady polskiej, było wyparcie Niemców z półwyspu Ankenes i wyjście na tyły wojsk niemieckich broniących się na półwyspie narwickim z miastem włącznie. Wsparcie ogniowe zapewniała artyleria okrętowa, floty działającej w rejonie Narwiku, w składzie trzech krążowników i pięciu niszczycieli. 

C.D.N.

Źródło: numizmatyka dla każdego

10 zł, Mistrzostwa Świata - Niemcy 2006 

Po nieudanym występie na mundialu w Korei i Japonii, reprezentacja Polski pod wodzą Janasa dostała kolejną szansę, by wyjść z cienia legendarnych „Orłów Górskiego”. Po wywalczeniu awansu w eliminacjach Mistrzostw Świata, piłkarze wyruszyli na podbój niemieckich stadionów. Oczekiwania kibiców były bardzo duże, każdy wierzył, że faza grupa to czysta formalność, a prawdziwy bój rozpocznie się w rundzie pucharowej. Niestety i tym razem nasza reprezentacja nie sprostała zadaniu.  Piłkarskie widowisko rozpoczęło się 9.06.2006 r. Tego dnia o godzinie 21:00, podopieczni Pawła Janasa zmierzyli się z reprezentacją Ekwadoru. Po niespełna 24 minutach gry straciliśmy pierwszą bramkę po strzale Carlosa Tenorio. Wynik utrzymał się do przerwy, a wszyscy liczyli na lepszą grę biało-czerwonych w drugiej połowie. Po 35 minutach drugiej połowy na listę strzelców wpisał się reprezentant Ekwadoru Augustin Delgado strzelając naszej drużynie drugą bramkę.  Dziesięć minut później japoński sędzia Toru Kamikawa zakończył mecz, który ostatecznie przegraliśmy wynikiem 2:0.

5 dni później w Dortmundzie doszło do spotkania z reprezentacją gospodarzy. W meczu o wszystko nasi piłkarze pokazali dobrą i twardą grę, w niczym nie ustępując drużynie Jurgena Klinsmanna. Los chciał, że w doliczonym czasie gry straciliśmy bramkę po strzale Olivera Neuvilla, przegrywając całe spotkanie 1:0, tracąc tym samym szansę na awans wyjścia z grupy.

20 czerwca nasza reprezentacja rozegrała ostatni mecz fazy grupowej podejmując na stadionie w Hannoverze drużynę Kostaryki. W 25 minucie piłkę w polskiej bramce umieścił reprezentant Kostaryki Ronald Gomez, niespełna siedem minut po utracie pierwszej bramki dobrym strzałem popisał się obrońca polskiej reprezentacji Bartosz Bosacki strzelając pierwszą bramkę dla Polski. Pierwsza połowa meczu zakończyła się jedno bramkowym remisem. W 33 minucie drugiej połowy, drugą bramkę dla naszej reprezentacji zdobył ponownie Bartosz Bosacki. Cały mecz zakończył się wygraną podopiecznych Pawła Janasa 2:1. O awansie do rundy pucharowej nie było mowy.

Mistrzem świata została reprezentacja Włoch, pokonując w  rzutach karnych drużynę Francji. Trzecie miejsce zajęła reprezentacja Niemiec pokonując w regulaminowym czasie gry zespół Portugalii 3:1. Królem strzelców został Miroslav Klose który strzelił w całym turnieju 5 bramek.       

Na pamiątkę mistrzostw wyemitowane zostały dwie srebrne monety : 10 zł srebrna - efekt kątowy i 10 zł srebrna platerowana złotem

Moneta efekt kątowy:

Awers monety: Z prawej strony fragment stylizowanej piłki nożnej, na jego tle: z lewej strony wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, z prawej - napis: 10 ZŁ. Z lewej strony półkolem napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA oraz oznaczenie roku emisji: 2006. Pod lewą łapą orła znak mennicy: m/w.

Rewers monety: Z prawej strony wizerunek biegnącego piłkarza na tle stylizowanego wizerunku środkowej części boiska piłkarskiego. Z lewej strony u dołu zmieniający się w zależności od kąta patrzenia wizerunek piłki nożnej. Z prawej strony półkolem napis: MISTRZOSTWA ŚWIATA W PIŁCE NOŻNEJ. U góry z lewej strony napis: NIEMCY/2006. U dołu z lewej strony napis: FIFA.

Rok emisji monety: 2006
Nakład: 70 000 szt.
Metal: Ag 925
Waga monety: 14,14 g
Średnica monety: 32 mm

Projektant monety: Urszula Walerzak

Moneta - platerowana

Awers monety: Centralnie, wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej. Wokół orła półkolem napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA oraz oznaczenie roku emisji: 2006. Wokół stylizowana siatka bramki, na jej tle, poniżej oznaczenia roku emisji napis: 10 ZŁ. Pod lewą łapą orła znak mennicy: m/w.

Rewers monety: Stylizowany wizerunek piłkarza kopiącego piłkę. Powyżej, na tle stylizowanego wizerunku słońca, stylizowany wizerunek piłki nożnej. Z lewej strony piłki półkolem napis: FIFA. W otoku napis: MISTRZOSTWA ŚWIATA W PIŁCE NOŻNEJ NIEMCY 2006.

Rok emisji monetki: 2006
Nakład monety: 80 500 szt.
Metal: srebro (Ag 925)
Waga: 14,14 g
Średnica: 32 mm

Projektant monety: Robert Kotowicz

Przełom roku 1989 przyniósł szeroko rozumianą wolność. Narodowy Bank Polski upamiętniając „Polską drogę do wolności” wyemitował kilka monet przypominających najważniejsze wydarzenia związane z historią najnowszą naszego narodu.

Po zakończeniu II wojny światowej, gdy ucichły ostatnie działa, a rodziny poodnajdywały swych zagubionych bliskich, wszyscy chcieli zacząć normalne i spokojne życie. Niestety, dzięki niekorzystnym w skutkach postanowieniom trzech konferencji (Teheran, Jałta, Poczdam), Polska znalazła się w bloku państw komunistycznych. Narzucony przez Związek Radziecki ustrój, oraz skuteczny w działaniu aparat represji, pozwolił wyeliminować przeciwników politycznych, a tym samym jakąkolwiek opozycję działającą w Polsce. Jedyną partią, która mogła istnieć na arenie politycznej ówczesnej Polski była PZPR (Polska Zjednoczona Partia Robotnicza).

W Latach pięćdziesiątych po śmierci Stalina, władza w Polsce (jak również w innych państwach bloku wschodniego), próbuje pokazać bardziej „ludzką twarz”. Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, tak naprawdę nie poprawiła w tym czasie sytuacji robotników (stopa życiowa była niższa, niż przed wojną), z którymi tak się utożsamiała. Władza z każdym dniem spotykała się z coraz większą niechęcią i brakiem zaufania ze strony klasy robotniczej i społeczeństwa. Zwiększał się dystans między szarym obywatelem, a członkami partii rządzącej. Ta sytuacja doprowadziła do pierwszego w Ludowej Polsce strajku robotników, który rozpoczął się 28 czerwca 1956 roku.  Krwawo stłumiony strajk i demonstracje w Poznaniu, przetarły Polski szlak ku wolności.  

40 lat później, w 1996 roku,  Narodowy Bank Polski wyemitował srebrną monetę 10 zł „40 rocznica wydarzeń poznańskich 1956” upamiętniającą te wydarzenia. Projektantem tej monety była Pani Ewa Tyc Karpińska.

30 stycznia 1968 roku swoje niezadowolenie z sytuacji panującej w kraju okazali studenci, którzy rozpoczęli demonstrację pod pomnikiem Adama Mickiewicza w Warszawie. Przyczyną demonstracji był zakaz (wprowadzony przez cenzurę) wystawiania w Teatrze Narodowym spektaklu „Dziady” w reżyserii Kazimierza Dejmka. Milicja obywatelska po kilku minutach użyła siły, rozpędzając demonstrujących i aresztując 35 osób. Wszystko to doprowadziło do wydarzeń marcowych, kiedy to władza uznała, że za zamieszki wywołane w styczniu odpowiadają osoby pochodzenia żydowskiego. Dalsze represje społeczności żydowskiej, doprowadziły do ogromnej fali emigracji, w latach 1968-1972 z Polski wyemigrowało ponad 20 000 tysięcy osób bez możliwości powrotu do kraju. 

Z okazji tych wydarzeń Narodowy Bank Polski wyemitował monetę, pt. „40 rocznica Marca '68” Projektantem tej monety był Pan Andrzej Nowakowski.

Kolejnym wydarzeniem na drodze do wolności były strajki w grudniu 1970 r. Bezpośrednią przyczyną strajków grudniowych była wprowadzona podwyżka cen mięsa, jak również innych produktów spożywczych. Robotnicy i społeczeństwo domagali się wycofania podwyżki cen. Władza nie ustąpiła, przez co doszło do kolejnego protestu, tym razem strajk objął całe wybrzeże, a także północne rejony kraju. Wojsko otworzyło ogień do idących do pracy robotników gdyńskiej stoczni. Było to jedno z najkrwawszych wydarzeń okresu PRL-u. 

W 2000 roku Narodowy Bank Polski wyemitował monetę 10 zł „30 rocznica Grudnia '70”upamiętniającą 30 rocznicę wydarzeń grudnia 1970 roku. Projektantem tej monety kolekcjonerskiej  była Pani Ewa Tyc Karpińska.

Po raz kolejny fala niezadowoleń społecznych została wyrażona poprzez strajki w Ursusie i w Radomiu. Niestety i tym razem, nie obyło się bez przemocy i rozlewu krwi. 

Kolejna moneta związana z wydarzeniami polskiej drogi ku wolności odnosi się do wydarzeń z czerwca 1976 roku i upamiętnia 30 rocznicę wydarzeń czerwcowych, została wyemitowana w 2006 roku.  Moneta 10 zł pt. „30 rocznica Czerwca 1976” została zaprojektowana przez Panią Ewę Olszewską-Borys.

W 1980 roku w Polsce Ludowej udaje się stworzyć pierwszy Niezależny Samorządny Związek Zawodowy. Powołany do życia, aby początkowo bronić praw robotników, z czasem przerodził się w masowy ruch oporu przeciwko władzy komunistycznej Polski Ludowej. Solidarność zrodziła się z woli ludzi pracujących, zwykłych szarych obywateli, którzy nie chcieli dalej biernie przyglądać się temu co dzieje się z ich państwem. Powołanie do życia Solidarności doprowadziło po 9 latach, do pierwszych wolnych wyborów, a tym samym do odzyskania niepodległości.

TAKI: MONETY, MONETACH, NUMIZMATYCE

Z okazji powstania Solidarności Narodowy Bank Polski wyemitował 3 jubileuszowe srebrne monety: Z okazji 10-lecia powstania Solidarności w roku 1990 wyemitowana została moneta o nominale 100.000 zł pt. „Solidarność 1980-1990”. Projektantami monety byli St. Wątróbska-Frindt oraz B. Chmielewski. 10 lat później z okazji 20-lecia Solidarności wyemitowana została moneta o nominale 10 zł pt „20-lecie NSZZ Solidarność”. Projektantami monety byli Ewa Tyc-Karpińska oraz Robert Kotowicz. 5 lat później NBP wyemitował kolejną monetę 10 zł pt „25 lat Solidarności”. Projektantką monety była Pani Ewa Olszewska-Borys.

Zwieńczeniem polskiej drogi do wolności był rok 1989 i pierwsze w powojennej Polsce częściowo wolne wybory do Sejmu i Senatu.  W wyniku głosowania w dniu 4 czerwca kandydaci opozycji zdobyli wszystkie przyznane im miejsca w Sejmie i 99 ze 100 miejsc w Senacie. Konsekwencją tych wyborów było powstanie w dniu 24 sierpnia koalicyjnego rządu na czele którego stanął wieloletni działacz opozycji Tadeusz Mazowiecki. W tym momencie zakończyła się Polska ku wolności.

W celu upamiętnienia wydarzeń związanych z wyborami w dniu 4 czerwca 2009 r., tj. w dwudziestą rocznicę tych wydarzeń Narodowy Bank Polski wyemituje kolejną srebrną monetę 10 zł pt „ Polska droga do wolności – wybory 4 czerwca 1989 r.

Historia nieraz pokazała, że każda próba narzucenia narodowi polskiemu jakiejkolwiek władzy z zewnątrz, spotykała się z niechęcią, oraz buntem. Narodowy Bank Polski przez emisję wyżej wymienionych monet przypomina nam, że dzięki tym wydarzeniom, żyjemy w wolnej Polsce. 

 źródło: strona internetowa enumizmatyczny.pl