Część IV

2 batalion polski nacierał w kierunki Beisfjordu z zadaniem opanowania Ankenes, Lyngenes i Nyborg. 1 batalion miał działać wzdłuż zatoki w kierunku Beisfjord. 4 batalion znajdował się w drugim rzucie, a 3 batalion w odwodzie dowódcy dywizji. Po dramatycznej walce i po przezwyciężeniu kryzysu na lewym skrzydle 2 batalion opanował ostatecznie Nyborg i stanał nad brzegiem Beisfjordu. W ten sposób linia komunikacyjna biegnąca z Narwiku przez Fagernes do Beisfjordu znalazła się w zasięgu ognia brygady polskiej, co umożliwiło natarcie oddziałom norweskim i francuskim, na półwyspie narwickim.  Jednoczesne kontynuowanie natarcia w kierunku osady Beisfjord doprowadziło do zajęcia doliny rzeki Lakselven. W przełamaniu obrony niemieckiej znaczącą rolę odegrał manewr oskrzydlający wykonany przez jedną z kompanii odwodowej, przez co tyły niemieckie zostały zagrożone, toteż Niemcy wycofali swoje oddziały bliżej granicy szwedzkiej. W ten sposób wspólna akcja doprowadziła do oswobodzenia Narwiku. Polacy w bitwie o Narwik stanowili jedną trzecią wszystkich sił lądowych. 
Po nieudanej, podjętej przez rząd norweski próbie ubiegania się o protektorat szwedzki, by w ten sposób utrzymać się na własnym terytorium, w dniu 7 czerwca norweska Rada Ministrów podjęła decyzję o kapitulacji. Król Haakon VII, po złożeniu swego podpisu pod proklamacją skierowaną do narodu norweskiego, udał się tego dnia na pokładzie okrętu wojennego „Devonshire” do Wielkiej Brytanii, by stamtąd działać przeciwko okupantom. Dzień później Norwegię opuścił także minister spraw zagranicznych rządu norweskiego. W tym czasie (do 8 czerwca) trwała ewakuacja wojsk alianckich, osłaniana na linii Klubness m.in. przez oddziały brygady podhalańskiej. Wojska norweskie pod dowództwem generała Otto Ruge ostatecznie skapitulowały 9 czerwca 1940 roku. Tym samym kampania norweska dobiegła końca.

Źródło: abonament numizmatyczny